درازمدت عبارت بود از : الغاى هر گونه امتياز از بنىهاشم ، پايين آوردن منزلت آنان و حذف آنان از مناصب حكومتى . در اجراى برنامهء اوّل لازم ديدند كه با اهل بيت عليهم السلام و به ويژه با رئيس آنان ، مولاى متقيان عليه السلام با خشونت هر چه تمام‌تر رفتار نمايند كه در آغاز بيعت خليفهء اوّل ، آن ماجراها را پيش آوردند . بنا به نقل ابن‌ابىالحديد ، خليفه كه بر كرسى خلافت استقرار يافت ، بعد از پايان سخنرانى صديقهء طاهره - صلوات اللّه عليها - بسيار ناراحت شد و به منبر رفت و خطبه‌اى به اين مضمون خواند : أيُّها النّاسُ ماهذِه الرِّعة إلى كلِّ قالةٍ . . . ؛ اى مردم ! چرا به هر صدايى و قيل و قالى متوجه مىشويد ! كجا اين فكرهاى باطل در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله بود ؟ هر كه شنيده باز گويد و هر كه شاهد است سخن بگويد . اين حرف به مثابه - نعوذ باللّه - روباهى است كه گفتند : شاهد تو كيست ؟ در جواب دُم خود را بلند كرد ! اينان تقويت‌كنندهء هر فتنه هستند . اوست كه مىگويد : پس از خاموشى فتنه ، دوباره به پا خيزيد . از ضعيفان يارى جسته و زنان را به كمك خود مىخواند . آن‌گاه ابن‌ابىالحديد مىگويد : از نقيب ابو يحيى جعفر بن يحيى پرسيدم : اين تعرض‌ها به چه كسى است ؟ گفت : تعرض نيست ، تصريح است . گفتم : اگر تصريح بود از تو سؤال نمىكردم . او خنديد و گفت : تعريض به على بن ابىطالب - صلوات اللّه عليه - است . گفتم : همهء اين توهين‌ها به على است ؟